Przecież to, że komuś się udało, nie oznacza, że dla nas zostało mniej
Potrafimy kibicować ludziom, których nigdy nie spotkaliśmy. Zachwycamy się ich pracami, udostępniamy sukcesy, zostawiamy dobre słowo. A kiedy coś zaczyna się udawać komuś tuż obok, nagle robi się ciszej.
I tego właśnie nie rozumiem. Dlaczego czasem łatwiej ucieszyć się sukcesem obcej osoby niż kogoś, kogo znamy od lat?
Nie piszę tego wyłącznie o rękodziele. To może być pierwsza nagrana piosenka, własna firma, wystawa, wydana książka albo mały projekt realizowany wieczorami. Coś, co dla świata jest jednym zdjęciem w telefonie, a dla jego autora oznacza miesiące pracy i odwagę, żeby wreszcie powiedzieć: „Zobaczcie, próbuję”.
Nie chodzi o serduszko. Chodzi o odruch.
Codziennie przewijamy dziesiątki rolek. Mamy chwilę na komentarz pod filmem kogoś z drugiego końca świata. Tymczasem znajoma pokazuje swoją pracę, ktoś z rodziny rozwija działalność, przyjaciel dzieli się ważnym dla siebie osiągnięciem. I nic.
Zdjęcie z wakacji, talerz dobrego jedzenia albo kot śpiący w zabawnej pozycji potrafią wywołać lawinę komentarzy. Nagle jest o czym rozmawiać, są pytania, żarty, zainteresowanie. I dobrze, przecież tym też lubimy się dzielić. Ale potem pokazujesz coś, co powstało od zera: własny pomysł, godziny pracy, kolejne próby. I zapada cisza. Ten kontrast daje do myślenia. Dlaczego tak łatwo reagujemy na to, gdzie ktoś był i co zjadł, a czasem tak trudno na to, co sam stworzył?
Jest jeszcze ten moment, kiedy zaglądasz na listę wyświetleń swojej relacji. Widzisz znajome nazwiska. Ktoś obejrzał to, co było dla Ciebie ważne, ale nie zostawił ani słowa, ani najdrobniejszej reakcji. Samo wyświetlenie nie mówi oczywiście, co ktoś pomyślał ani w jakim momencie dnia zobaczył relację. A jednak, kiedy podobna cisza powtarza się przy kolejnych pracach, pojawia się pytanie: czy naprawdę nie ma nic, co warto byłoby powiedzieć?

Oczywiście nie każdy widzi każdy post. Nie każdy lubi to samo i nie każdy okazuje wsparcie w internecie. Nie o pojedynczy brak reakcji tu chodzi. Raczej o powtarzające się poczucie, że ważna część naszego życia przechodzi obok bliskich zupełnie bez echa.
Nikt nie ma obowiązku kupować moich prac, zachwycać się każdym pomysłem ani udostępniać wszystkiego, co publikuję. Ale między obowiązkowym zachwytem a zupełnym brakiem zainteresowania jest przecież zwykła ludzka życzliwość. Pytanie: „Jak Ci idzie?”. Zdanie: „Widzę, ile w to wkładasz”. Chwila szczerej radości, że komuś coś wyszło.
Czy cudzy sukces naprawdę musi boleć?
Czasem zastanawiam się, czy łatwiej kibicować komuś dalekiemu, bo jego sukces nie wchodzi nam do codziennego życia. Można go obejrzeć i przewinąć dalej. A kiedy zaczyna się udawać komuś, kogo znamy, pojawiają się porównania. Przecież zaczynaliśmy podobnie. Przecież jeszcze niedawno tylko o tym opowiadała.
Może czyjaś odwaga przypomina nam wtedy o własnym pomyśle odłożonym na później. Może uruchamia zazdrość, do której niezręcznie się przyznać. Nie wiem. Nie chcę każdej ciszy tłumaczyć zawiścią ani udawać, że znam cudze myśli.
Ale trudno mi zrozumieć sytuację, w której czyjeś osiągnięcie zamiast radości wywołuje potrzebę umniejszenia: „Miała szczęście”, „Też bym tak potrafił”, „Zobaczymy, jak długo”. Jakby łatwiej było pomniejszyć czyjąś pracę niż przyznać, że zrobił coś dobrego.
Przecież to, że komuś się udało, nie oznacza, że dla nas zostało mniej.
Czyjś sprzedany obraz nie odbiera nam talentu. Rozwijająca się firma znajomej nie przekreśla naszych możliwości. Można samemu przechodzić trudniejszy moment i mimo wszystko nie podcinać skrzydeł komuś, kto właśnie odważył się je rozłożyć.
Za zdjęciem stoi człowiek
W rękodziele pokazujemy zazwyczaj gotowy przedmiot. Nie widać prób, poprawek, nietrafionych decyzji ani godzin spędzonych nad detalem, który na ekranie ma kilka milimetrów. Nie widać też wahania przed publikacją: czy to już, czy pokazać, czy ktoś w ogóle zwróci uwagę?
Tworzenie daje mi radość. Nie znaczy to jednak, że reakcje ludzi są mi zupełnie obojętne. Nie muszę udawać niewzruszonej, żeby dalej robić swoje. Dobre słowo od bliskiej osoby ma znaczenie właśnie dlatego, że ta osoba jest bliska.
A jednocześnie zdarza się, że najwięcej życzliwości przynosi ktoś zupełnie obcy. Zauważy szczegół, zapyta o proces, wróci z wiadomością. Ktoś, kto nie zna całej historii, potrafi dostrzec pracę, która za nią stoi. To zaskakuje. I zostaje w pamięci.
Nie będę czekać na pozwolenie
Z czasem uczę się nie uzależniać kolejnych pomysłów od tego, kto im przyklaśnie. Doceniam tych, którzy są obok naprawdę, także po cichu, bez komentarzy i publicznych deklaracji. Ale nie chcę już odkładać własnej radości do chwili, aż wszyscy ją zrozumieją.
Można żałować, że ktoś nie potrafi się z nami cieszyć, i jednocześnie iść dalej. Jedno nie wyklucza drugiego.
Nie każda pasja zaczyna się od oklasków. Ważne, żeby ich brak nie decydował o tym, kiedy się kończy.
A jak jest u Ciebie?
Jak długo tworzysz i z czego jesteś najbardziej dumny lub dumna? Kto kibicował Ci od pierwszych, jeszcze niepewnych prób?
Czy też spotykacie się z tym, że zdjęcie z wakacji albo codzienny drobiazg zbiera mnóstwo komentarzy, a własnoręcznie stworzona praca przechodzi niemal bez echa? Znacie ten moment, gdy widzicie znajome nazwisko wśród oglądających relację, ale nie przychodzi żadna reakcja? Jak to odbieracie?
Czy zdarzyło Ci się dostać więcej wsparcia od obcych niż od ludzi, których znasz od lat? A może ktoś bliski zaskoczył Cię gestem, który pamiętasz do dziś?
I jak myślisz: dlaczego czasem tak trudno cieszyć się cudzym sukcesem, zwłaszcza kiedy dzieje się tuż obok?
Jestem ciekawa Waszych historii. Nie tych idealnie ułożonych pod zdjęcie. Tych prawdziwych.
Pastel Lady